Radiestezja w życiu codziennym

Różdżkarstwo było stosowane od stuleci jako metoda wspomagająca odnalezienie wody, skarbów, złóż metali, ludzi i zwierząt. Różdżkarstwo jednak także było używane do przepowiadania przyszłości.

Różdżkarstwo było znane i stosowane, co najmniej 7 tysięcy lat temu. Stosowali je Egipcjanie czy Chińczycy. Chińczycy średniowiecznej Europie za pomocą różdżki znajdowano złoża węgla i wody.

Obecnie tej metody używa się pomocniczo na wykopaliskach archeologicznych, podczas prac geologicznych czy naprawczych.

Tradycyjnym narzędziem radiestety jest rozwidlona na końcu, drewniana różdżka.

Najlepszym materiałem na narzędzie jest leszczyna, wierzba, jesion i jarzębina.

Radiesteta trzyma oba końce rozwidlenia w dłoniach zwróconych do góry. Trzymając w taki sposób różdżkę, idzie na przód i poszukuje

 

Z czasem powstała szeroka gama narzędzi radiestezyjnych, takich jak pojedyncze czy podwójne różdżki o różnych kształtach i rozmiarach, wahadełka, itp.

Podczas pracy z wahadełkiem radiesteta pozostaje na miejscu i szuka przedmiotów czy osób na mapie, za pomocą wizualizacji i dostrojenia.

 

Podczas działań radiestezyjnych każdego rodzaju kontaktujemy się z nasza podświadomością, która daje nam znaki, poruszając w odpowiedni sposób narzędziem.

 

Podczas pracy z wahadełkiem najważniejsze jest ustalenie, które ruchy co oznaczają. Najlepiej przyjąć dwie główne zasady, odpowiedź, tak i nie. Gdy wahadełko kręciło się w prawo oznacza to pozytywną odpowiedź. Gdy wahadełko kręci się na boki , tez oznacza to odpowiedz – tak, gdy po linii prostej- nie.

 

Ruch okrężny w praco- odpowiada pozytywnie na pytanie, a w lewo- negatywnie.

Ruch po linii przód- tył- tak, ruch polonii lewa- prawa- nie.

 

Każdy sam może ustalić jak najlepiej porozumieć się z podświadomością przez wahadełko.

 

Różdżkarze i radiesteci oferowali swoje usługi ludziom od wieków. Wykorzystywano ich pomoc w bardzo różnych sytuacjach. Istnieje wiele historycznych dowodów na to że Stany Zjednoczone prosiły o pomoc radiestetów w szukaniu okrętów wojennych nie tylko.

Np. niedaleko kręgu polarnego myśliwi łapiący w sidła zwierzęta futerkowe znali starą technikę. Po zastawieniu pułapek, myśliwy brał gładki patyk o okrągłym przekroju i owijał go kilka razy sznurkiem, sznurkiem potem wkładał pod poduszkę. Jeśli rano, po wyjęciu spod poduszki, sznurek odwinął się z patyka, w sidłach nie będzie żadnej ryby. Jeśli jednak sznurek się owinął, sidła były na pewno pełne.

 

Najważniejszym celem różdżkarstwa jest poznanie odpowiedzi na pytania jej zadane